Leon maakt zijn dromen waar...
Het Parktheater in Eindhoven geeft ieder jaar een paar dagen de touwtjes uit handen. Ze nodigen een artiest uit met de vraag: hoe maak je jouw dromen waar in het Parktheater? De artiest krijgt van hen een aantal dagen ter beschikking, die hij/zij helemaal zelf mag invullen. Dit seizoen is Leon hiervoor gevraagd. Wat Leon precies gaat doen is nog onbekend. Maar zeker is dat er van 31 mei t/m 3 juni wordt gespeeld. Wil je weten waar Leon over droomt en bij één van deze vier bijzondere voorstellingen zijn: RESERVEER HIER KAARTEN.

Kan je online te lezen. KLIK HIER
Da's tof! Uitverkocht! Geen plek meer vrij in Ternat.
Maar nog 6 andere data in België voor wie voor hen die -nog- een glaasje Cola met Leon willen drinken.
15-12-11
Gezien in CC Leopoldsburg. Nog tot eind januari op verschillende plaatsen in Vlaanderen.
De Nederlandse cabaretier Leon van der Zanden zingt geen liedjes. Hij kleurt zijn conference met mimische hoogstandjes en superieur bewegingstheater.
Geen wonder dat de jongens van Kommil Foo zo hoog oplopen met deze Eindhovenaar. Ook zijn cabaret heeft een sterke fysieke dimensie, zoals de eerste voorstellingen van het Vlaamse duo, en ook hij graaft diep in emoties en relaties, mét een grote dosis zelfrelativering.
Leon van der Zanden heeft filosofie gestudeerd en werkt samen met een mental coach. Aan kennis en inzicht geen gebrek dus, hoewel de cabaretier daar geenszins mee opschept. Het is veeleer de voedingsbodem van een conference die psychologisch klopt als een bus, het verhaal van een zeer herkenbare vader-zoonrelatie. Het deed hier en daar denken aan Wouter Deprez. Ze hebben een totaal verschillende achtergrond (de moeder van Van der Zanden komt uit Mauritius) maar als het er echt op aankomt - vader krijgt kanker - worstelen alle zonen met hetzelfde verdriet, en stellen ze zich dezelfde vragen. Waarom hebben we deze gesprekken niet eerder gevoerd? Waarom hebben we niet eerder samen van het leven genoten?
Kanker als cadeau: het lijkt een raar uitgangspunt, egoïstisch zelfs, maar Leon van der Zanden komt ermee weg. Omdat hij zo'n vlotte, vrolijke verteller is, en een gezellige interactie onderhoudt met het publiek. De lange stille scènes zetten de herinneringen in een ander daglicht en bieden ruimte voor bezinning. En als de sfeer even te droef of zwaarwichtig dreigt te worden, staat Van der Zanden klaar met een knock-outgrap, van het type dat je brutaal uit de betovering van de vertelling haalt.
Negereigenschappen
Hoe was het om als gekleurd kind op te groeien? Zijn ouders te zien scheiden? Op zoek te gaan naar zijn roots in Afrika? 'Ik heb negereigenschappen,' constateert hij, en prompt verwerkt hij ze in een sublieme sketch over Usain Bolt. Eén gebaartje, één oogopslag: meer heeft Van der Zanden niet nodig om een typetje uit te beelden.
Die combinatie van intrigerende herinneringen en theatraal vakmanschap zorgt ervoor dat Cola (die kreeg hij vroeger alleen op bezoek bij zijn vader) ruim anderhalf uur blijft boeien en amuseren. Het zou soms best wat scherper mogen, maar misschien hebben de Nederlanders stilaan de buik vol van hufters en brulapen, hoe schitterend ze hun beledigingen ook weten te verpakken.